W dniu 11 września 2025 r. Została wydana opinia Rzecznika Generalnego TSUE dotycząca kredytów hipotecznych złotowych ze zmiennym oprocentowaniem w oparciu o stawkę WIBOR, w sprawie c-471/24, gdzie pozwanym jest PKO BP. Pytania prejudycjalne w tej sprawie zadał Sąd Okręgowy w Częstochowie.
Rzecznik między innymi:
- Stwierdziła, że klauzule umowne odwołujące się do WIBOR-u mogą być badane przez sądy krajowe pod względem zgodności z prawem unijnym, w kontekście naruszenia dyrektywy rady 93/13/EWG, odpierając tym samym najważniejsze argumenty banków.
- WIBOR powinien zostać zdefiniowany w umowie. Wskazała, że warunek przewidujący zastosowanie do umowy zmiennego oprocentowania opartego na wskaźniku referencyjnym WIBOR 6m, powinien zostać sformułowany prostym i zrozumiałym językiem (wymóg przejrzystości).
- podtrzymała także prokonsumencką wykładnię przepisów, wykreowaną przez TSUE, zwłaszcza na kanwie spraw kredytów frankowych, przypominając o ciążącym na bankach obowiązku rzetelnego informowania klienta o wszelkich mechanizmach i ryzykach związanych ze stosowaniem WIBOR-u w umowach.
Co to oznacza? Całkiem prawdopodobne jest to, że treść tej opinii zostanie powielona w wyroku TSUE za kilka miesięcy, co otworzy drogę kredytobiorcom złotowym do wytaczania procesów bankom i podważania umów kredytów hipotecznych złotowych ze zmiennym oprocentowaniem, w oparciu o stawkę WIBOR.
adw. Joanna Frydrykiewicz – Żółcińska